De naam 50PLUS betekent dat mensen die door andere partijen al gauw als te oud worden afgeserveerd, bij ons meer dan welkom zijn. Met alle  kennis én ervaring die binnen onze partij samenkomen, kunnen we een programma realiseren waar de samenleving echt socialer en sterker van zou worden.

Dat schrijven Léonie Sazias, Corrie van Brenk en Wilma Schrover in een artikel dat verderop in dit stuk is te lezen. De drie vrouwen zijn de kandidaten 2, 4 en 8 op de lijst van 50PLUS voor de Tweede Kamerverkiezingen op 15 maart.

Sazias, Van Brenk en Schrover zeggen aan het eind van het artikel dat zij zich verzetten ‘tegen politici die sociale stelsels rücksichtslos afbreken en vervolgens de vermoorde onschuld spelen over de ontstane verdeeldheid in onze samenleving’.

“Laat solidariteit weer het kompas van Nederland zijn, dat is onze missie. In zo’n samenleving wordt Nederland weer het toonbeeld van tolerantie dat we ooit waren. Waar zelfs een liedje over geschreven is met de tekst ‘Vijftien miljoen mensen, op dat hele kleine stukje aarde. Die schrijf je niet de wetten voor, die laat je in hun waarde.’ Allemaal!”

Hieronder de volledige tekst van het artikel dat de drie vrouwelijke Kamerkandidaten van 50PLUS schreven. Zij hebben het onder meer over het afbreken van de verzorgingsstaat, de onvoordelige omzetting van gulden naar euro, de bonuscultuur, de versobering van sociale voorzieningen, het recht van de sterkste, grove veronachtzaming van de burgers, de verdeeldheid in de samenleving en het gegeven dat 50PLUS er zeker niet alleen voor ouderen is. Hieronder de drie vrouwen aan het woord:

“Laat solidariteit weer het kompas zijn in Nederland”

We betreden de politieke arena op een moment dat het vertrouwen daarin een dieptepunt lijkt te hebben bereikt. Gevestigde politieke partijen liggen onder vuur en nieuwe partijen komen in groten getale op. Mensen maken zich terecht zorgen over hun (flex)baan, hun orderportefeuille als zzp’er tegen wil en dank, hun inkomen dat steeds minder toereikend blijkt om van rond te komen, de beschikbaarheid van woningen en de betaalbaarheid daarvan, immigratie, de loze belofte van koopkrachtbehoud na hun pensionering, de stijgende kosten van versoberde zorg. Ontgoocheling is er ook. Langzaam maar zeker dringt het besef door dat de verzorgingsstaat die we in de tweede helft van de 20e eeuw met elkaar hebben opgebouwd, in ijltempo wordt afgebroken en er niet meer zal zijn voor onze (klein)kinderen. Het aantrekken van de buikriem was geen tijdelijke maatregel, na het zuur is er voor velen geen zoet. We zijn massaal gefopt!


Gewone mensen voelden direct nattigheid

De eerste klap die na de eeuwwisseling werd uitgedeeld was de omzetting van gulden naar euro. Een voor ons zeer onvoordelige omzetting, want 10% te goedkoop. Gewone mensen voelden direct nattigheid, maar het zou nog jaren duren voordat politiek en overheid zouden erkennen dat die mensen gewoon gelijk hadden. Naast deze mega-inflatie bleken vele producten ook nog eens fors duurder te worden doordat wel het valutateken werd vervangen maar niet het getal erachter. Voor salarisstroken gold die verdubbeling echter niet en dat hebben we allemaal gevoeld. In 2008 brak de langdurige financieel-economische crisis uit en de kabinetten Rutte I en II misbruikten deze om een aantal huisjes af te breken die lange tijd zo veilig en daarom zo heilig voor ons waren. Als burgers hebben we moeten opdraaien voor het roekeloze gedrag van banken. Vele huishoudens zijn inmiddels door hun reserves heen, maar geen bankier die op de pijnbank heeft moeten liggen. Integendeel, de bonuscultuur is nooit verdwenen en het zijn zelfs voormalige politici die de rol van bankier zijn gaan vervullen en te vuur en te zwaard verdedigen dat hoge beloningen met marktconformiteit te maken hebben.


Leuk geboerd in het bankwezen

Eurocommissarissen hebben hun deur in Brussel nauwelijks gesloten, of ze vliegen uit naar de veroorzakers van de bankencrisis: José Barroso vertrok naar Goldman Sachs en onze eigen Neelie Kroes werd speciaal adviseur bij Bank of America Merrill Lynch. De 26 voormalige Eurocommissarissen blijken na hun vertrek samen 117 nieuwe banen te hebben, veelal bij grote bedrijven of bij organisaties die daar nauwe banden mee hebben. Wim Kok en Gerrit Zalm hebben ook leuk geboerd in het bankwezen, en onderwijl is de snelst groeiende bank in Nederland de Voedselbank.

VVD en PvdA en in hun kielzog gedoogpartijen D66, SGP, ChristenUnie en ook GroenLinks komen met optimistische verhalen over het economisch herstel dat natuurlijk - anders dan bij een recessie - het gevolg is van hún beleid. Ze weigeren de essentie van de onvrede onder burgers te zien: de doorgeslagen globalisering, individualisering, privatisering en versobering van onze sociale voorzieningen. Het neoliberalisme dat in het westen al enkele decennia de leidende ideologie is, is niet gericht geweest op welvaart en welzijn van burgers, maar heeft vooral het internationale bedrijfsleven ruim baan gegeven. De facilitering van het bedrijfsleven in de vorm van een forse verlaging van winstbelasting en belastingdeals voor multinationals heeft echter niet geleid tot betere bescherming van werknemers, meer banen, meer loyaliteit naar de productiefactor arbeid, maar tot rijkere aandeelhouders. Buitenlandse multinationals betalen via hun brievenbusfirma’s in Nederland gemiddeld 2% winstbelasting, daarmee nauwelijks bijdragend aan ónze schatkist maar óók het land waar de winst daadwerkelijk gemaakt wordt (niet zelden een ontwikkelingsland) ernstig tekortdoend. De winstbelasting voor Nederlandse ondernemingen is van 45% begin jaren ’80 gehalveerd tot circa de helft nu. In 2000 droeg het Nederlandse bedrijfsleven nog 10% bij aan de schatkist, inmiddels is dat gedaald tot minder dan 4%.


Een goed opgeleide beroepsbevolking

Er is geld genoeg in ons land, maar dat moet wel evenwichtig opgehaald worden voor het in stand houden van voorzieningen en sociale stelsels zoals we die ooit kenden. Het bedrijfsleven profiteert namelijk ook van een goed opgeleide beroepsbevolking, wetenschappelijk onderzoek, een adequaat zorgstelsel en een degelijke infrastructuur. De investeringen daarin zijn teveel voor rekening van burgers komen te liggen en nóg is het PvdA-minister Dijsselbloem niet genoeg. De lusten van het huidige begrotingsevenwicht – bereikt door bezuinigingen, lastenverzwaringen voor burgers en een lage rente – wilde hij in november 2016 nog benutten voor een verdere lastenverlichting voor het bedrijfsleven. Zijn heilige mantra luidde opnieuw dat we onze internationale concurrentiepositie moeten behouden. Aan de plotselinge zwaai van 180 graden die hij een maand later maakte - nu met zijn PvdA-pet op in de verkiezingscampagne - moeten we dan ook niet teveel waarde hechten. Lastenverlichting voor het bedrijfsleven zal hoog op de politieke agenda blijven staan als de huidige regeringspartijen en de gedoogpartners hun karwei mogen afmaken na 15 maart. 


Recht van de sterkste is meedogenloos

Tijdens de financieel-economische crisis heeft tegelijkertijd een enorme verrijking van enkelen en een verarming van velen plaatsgevonden. Het recht van de sterkste is meedogenloos gebleken. Het neoliberalisme is mild voor de bovenste 20% in de piramide van onze samenleving, keihard voor die andere 20% aan de onderkant en riskant voor de 60% burgers die daar tussenin zit. Er zijn niet veel tegenslagen nodig in een mensenleven om af te zakken naar de onderste regionen. Vangnetten hebben tegenwoordig onverantwoord grote gaten en dat maakt mensen bezorgd. In zo’n klimaat sneuvelen tolerantie en solidariteit het eerst, zoveel heeft de geschiedenis ons wel geleerd. Daar gedijt een partij als de PVV door, maar het zijn gevestigde partijen die de bal op de stip hebben gelegd.

Eerlijkheidshalve moeten we erkennen dat ook 50PLUS zijn oorsprong vindt in de grove veronachtzaming van burgers, i.c. de vijftigplussers, door gevestigde politieke partijen. Oudere politici zijn op grote schaal uit de Tweede Kamer geloodst en vervangen door jongere. Maar ook in hun beleid blijkt een aantal politieke partijen een blinde vlek te hebben voor ouderen, tenzij het om bezuinigingen gaat. Het zijn dezelfde partijen die ‘politieke correctheid’ hoog in hun vaandel hebben en nieuwkomers graag als populistisch en/of als one-issue partij wegzetten. En hoe meer we dat horen, hoe meer we denken: u doet maar. Er is niets mis met luisteren naar en rekening houden met de wensen van burgers en er is niets mis met een one-issue-partij als solidariteit het allesomvattende issue is. Solidariteit betekent dat we niemand uitsluiten, dat we de ander als gelijkwaardig beschouwen, zelfs als het om een politieke tegenstander gaat die uitsluiting tot kernwaarde van zijn partij heeft verheven.


Mensen als te oud afgeserveerd

De naam 50PLUS wil niet zeggen dat we als partij alleen maar opkomen voor vijftigplussers, ook al geven we nu prioriteit aan het plegen van achterstallig onderhoud voor deze groep. Een groep die door achtereenvolgende kabinetten Rutte met een ongekende stapeling van bezuinigingsmaatregelen is geconfronteerd. De naam 50PLUS betekent wel dat mensen die door andere partijen al gauw als te oud worden afgeserveerd, bij ons meer dan welkom zijn. Met alle  kennis én ervaring die binnen onze partij samenkomen, kunnen we een programma realiseren waar de samenleving echt socialer en sterker van zou worden.

We verzetten ons tegen politici die sociale stelsels rücksichtslos afbreken en vervolgens de vermoorde onschuld spelen over de ontstane verdeeldheid in onze samenleving. Laat solidariteit weer het kompas van Nederland zijn, dat is onze missie. In zo’n samenleving wordt Nederland weer het toonbeeld van tolerantie dat we ooit waren. Waar zelfs een liedje over geschreven is met de tekst ‘Vijftien miljoen mensen, op dat hele kleine stukje aarde. Die schrijf je niet de wetten voor, die laat je in hun waarde.’ Allemaal!

Léonie Sazias, Corrie van Brenk en Wilma Schrover, de kandidaten 2, 4 en 8 op de lijst van 50PLUS voor de Tweede Kamerverkiezingen op 15 maart, temidden van mannelijke 50PLUS-kandidaten.

© 24 januari 2017