Corrie van Brenk in gesprek met leden van de werkgroep  'Terug naar de bossen'

De Tweede Kamer is met reces. De Kamerleden genieten niet alleen van een welverdiende vakantie, ze ondernemen ook activiteiten waar ze gedurende de weken dat de Tweede Kamer vergadert vaak niet aan toekomen. Corrie van Brenk spreekt met mensen die ‘afgeschreven’ zijn door de maatschappij. “Althans, zo voelen ze zich”, vertelt het Kamerlid van 50PLUS. “Het zijn krachtige mensen die van grote waarde zijn of zijn geweest in het maatschappelijk middenveld, maar die nu in een uitkeringssituatie zitten en zich afvragen: mag ik er nog zijn?”

Tijdens de gesprekken die Corrie van Brenk had, komen gevoelige kwesties aan de orde. Haar gesprekspartners waren heel open eerlijk en vertelden precies waar ze tegenaan lopen en waarom ze zich afgeschreven voelden. Corrie tekende drie gesprekken die ze had kort op, want ‘er zijn politieke partijen die denken dat alles maakbaar is en dat je pech of geluk zelf in de hand hebt’, zegt ze. Hieronder enkele korte schetsen van de openhartige gesprekken om te laten zien dat dit zeker niet het geval is.

> Het voelt alsof er  geen greintje mededogen is met mensen in kwetsbare posities

“Ik spreek met een mevrouw die jaren hard gewerkt heeft en nu last heeft van een spierziekte en gewrichtspijnen. Ze is jaren ondernemer geweest en heeft de laatste jaren in de horeca gewerkt. Ze moet nu rondkomen van een uitkering. Ze woont alleen en vertelt dat er in haar omgeving veel weduwen zijn die net als zij moeite hebben om de touwtjes aan elkaar te knopen. Nooit meer geld voor iets leuks. Een uitkering is een tijdelijk vangnet, maar als je beseft dat je hier jaren van moet leven (nog 6 jaar tot de AOW, die leeftijdsgrens is immers verder opgeschoven) dan is het andere koek. Net genoeg om van te leven, maar de jeu is er wel af. Op mijn vraag hoe zij aankijkt tegen het idee van de VVD om het vakantiegeld af te schaffen voor alle bijstandsgerechtigden geeft ze aan dat ze nooit op vakantie gaat of kan en dat dit geld nodig is om niet in de schulden te komen. De medicijnen die je zelf moet betalen, de zorgverzekering, de huur, die houden allemaal geen rekening met een lege portemonnee. Het voelt alsof er  geen greintje mededogen is met mensen die in kwetsbare positie verkeren. Zo’n voorstel van de VVD voelt als een trap na.

> Vlak voor zijn pensioen moest hij nog bij het UWV langskomen voor een herkeuring

Ik spreek met een man die de laatste jaren van zijn loopbaan arbeidsongeschikt is geraakt en inmiddels met pensioen is. We kijken terug hoe hij dat ervaren heeft. Bij zijn werkgever werd de werkdruk steeds verder opgevoerd. Op een gegeven moment werkte hij van 6 uur ’s ochtends tot 8 uur ’s avonds. Hij voelde zich zeer verantwoordelijk voor het werk: de roosters moesten af, de overzichten moesten kloppen, de problemen waarmee iedereen naar hem kwam moesten toch opgelost worden. Altijd klaarstaan en een werkgever die daar dankbaar misbruik van maakte. Tot het moment dat het elastiek te ver uitgerekt was en de rek er echt uit was. Ziek van het werk. Ook kwamen er lichamelijke klachten en na een operatie die niet goed ging, werd hij definitief afgekeurd. Schaamte dat je niet tot je pensioen kon doorwerken, wat ook nog eens werd versterkt door alle controles en het gevoelde wantrouwen van overheidsinstanties. Zit je wel terecht in de WAO?  Op 64,5 jaar, vlak voor zijn pensioen, moest hij nog bij het UWV langskomen voor een herkeuring. Pensionering voelde als een bevrijding; nu mocht hij immers legitiem thuis zijn. Hij is van grote waarde voor de ouderen om hem heen, die hij de helpende hand reikt. Daar kan hij nog voldoening uit putten.

> Leven van 30 euro per week voor de rest van je leven

Het derde gesprek was met vertegenwoordigers van actiegroep 'Terug naar de bossen' (foto boven). Zij willen gewoon kunnen meedoen en niet ergens weggestopt worden in het bos, zoals vroeger in de instellingen waar mensen opgevangen werden. Ik sprak met Charlie die na jaren bijstand als arbeidsgehandicapte eindelijk AOW kreeg; eindelijk ging ze erop vooruit… Helaas, ze ging er niets op vooruit! Leven van 30 euro per week voor de rest van je leven? Door eigen risico, medicijnen die je steeds vaker zelf moet betalen en zorgverzekering blijft dat luttele weekbedrag voor haar over. En iedere keer moet ze weer vechten om het recht op thuiszorg en dergelijke te behouden. Dat kan toch anders, dat móet toch anders. Binnenkort op deze website meer over het trieste verhaal van Charlie en Cailin.

> Tegen de stroom in blijft 50PLUS voor zijn idealen knokken

Het zijn maar drie voorbeelden van mensen die vinden dat ze niet meer volwaardig meetellen en afgeschreven zijn. Het zijn deze mensen die 50PLUS voor ogen heeft als ze vindt dat er gekeken moet worden naar het minimumniveau van de uitkering. Van het huidige niveau kun je niet jarenlang leven. Met deze mensen voor ogen pleit 50PLUS voor tandembanen aan het eind van een loopbaan: ouderen geleidelijk minder laten werken en jongeren die goed ingewerkt worden richting een vaste baan. Het zijn ook deze mensen die we voor ogen hebben als we vinden dat je op 65 jaar recht moet krijgen op AOW. Maar dan wel een AOW die jaarlijks aangepast wordt aan het welvaartsniveau. Tegen de stroom in blijven we hiervoor knokken, net zolang tot anderen inzien dat dit niet  meer dan rechtvaardig is.”

Corrie van Brenk
Tweede Kamerlid 50PLUS

> Corrie van Brenk vult reces nuttig met werkbezoeken en zomerstages
> Henk Krol vlogt in de Tweede Kamer

© 9 augustus 2017


Wilt u op de hoogte blijven?

Close

Like ons dan op Facebook!