Yvonne van Heck

“Nog geen kleurpotloodje voor mijn kleindochter kan er van af”, zegt Yvonne van Heck, die al lang leeft van bijstand. Eerste aflevering van een serie waarin mensen vertellen hoe zij moeten overleven in het Nederland van nu.

Ze zit al een paar jaar in de bijstand en moet van heel weinig geld rond zien te komen. Ze is arm, maar aan Yvonne van Heck zie je het niet af. De 62-jarige inwoonster van Den Bosch is een charmante, verzorgde verschijning. Een net jurkje, bijpassende schoenen en sieraden. “Ik besteed veel aandacht aan mijn uiterlijk. Het is belangrijk dat je de moeite blijft nemen om er goed en verzorgd uit te zien. Dat kan, ook als je weinig of geen geld hebt”, zegt Yvonne. Het jurkje dat ze aan heeft, heeft ze zelf gemaakt van een lapje stof van de markt van een paar euro. De schoenen van 20 euro zijn uit de uitverkoop. “De sieraden zijn allemaal nog uit het guldentijdperk”, onderstreept ze. Geld voor het kopen van luxe zoals sieraden heeft ze al jaren niet meer. En de make-up die ze gebruikt, heeft ze van haar dochter gekregen voor haar verjaardag.

► ‘Mijn sieraden zijn nog uit het guldentijdperk’

Dat ze van haar bijstandsuitkering nooit eens een keer iets extra’s voor zichzelf kan kopen, vindt ze tot daar aan toe. Dat ze te weinig geld heeft om een van ellende uit elkaar vallend bankstel en de versleten vloerbedekking te vervangen, vindt ze erger. Maar wat ze echt erg vindt, is dat ze zelfs geen kans ziet om eens per jaar een leuk cadeautje voor haar kleinkinderen te kopen. “Nog geen kleurpotloodje voor mijn kleindochter kan er van af”, zegt Yvonne als we haar spreken in een café aan de Markt in Den Bosch. “Dat vind ik verschrikkelijk”.

“Plus het feit dat het allemaal zo uitzichtloos is”, voegt ze er aan toe. De kans dat het ooit nog beter wordt, financieel, is volgens Yvonne te verwaarlozen. Werken kan ze niet meer door een combinatie van stress, twee chronische botziektes en een snel verzurend spiersysteem. Daarmee is de kans om zich financieel te verbeteren verkeken. En de iets hogere AOW is door de verhoging van de AOW-leeftijd nog lang niet in zicht.

►Niet dood van de honger, daarmee is alles gezegd

Yvonne gaat dankzij de bijstandsuitkering niet dood van de honger. Maar daarmee is dan ook wel zo ongeveer alles gezegd. Als alle vaste lasten zijn betaald, is er bijna niets over. “Mensen met een bijstandsuitkering eten van de huur- en zorgtoeslag”, weet Yvonne uit ervaring. Sparen zit er ook niet in. “Bijstand is eigenlijk bedoeld als een tijdelijke ondersteuning, niet voor ouderen zoals ik die er vaak jarenlang in zitten. Voor die groep mensen en voor mensen met chronische gezondheidsklachten zou eigenlijk een andere soort uitkering moeten bestaan. Een uitkering die wat hoger is zonder dat daardoor meteen je huurtoeslag weer in gevaar komt”, vertelt Yvonne tegen Kamerlid Corrie van Brenk. En wat haar betreft verdwijnt de eigen bijdrage en het eigen risico voor de gezondheidszorg. “Voor mij is dat bijna 700 euro per jaar. Van dat geld kan ik twee maanden eten”, rekent ze voor.

Yvonne van Heck met Corrie van Brenk

Mensen die lang in de bijstand zitten, zoals zij, hebben net te veel om dood te gaan, maar te weinig om nog echt te kunnen leven, concludeert Yvonne. De chronische geldproblemen veroorzaken stress, ziekte, eenzaamheid en psychische klachten. “Je komt nergens meer, want er is geen geld voor de bus of de trein. Een dagje uit of een weekendje weg is al helemaal onbetaalbaar, want er is geen geld voor benzine, voor een terrasje of een film in de bioscoop. En je nodigt niemand meer thuis uit, want je kunt ze niets aanbieden”, weet ze uit ervaring.

► ‘Alle leuke dingen uit het leven zijn buiten bereik geraakt’

Het vakantiegeld is ook geen oplossing. “Met het beetje vakantiegeld dat je krijgt, worden gaten gedicht. Het is onmogelijk om het vakantiegeld te besteden aan een uitje omdat je chronisch geld te kort komt”. Yvonne slaakt een diepe zucht. “Alle leuke dingen uit het leven zijn weg of buiten bereik geraakt. Soms vraag ik me af of ik zo nog verder wil leven en oud wil worden. Stel dat ik 82 word, dan zit ik nog twintig jaar in deze ellende. Dat idee is niet te verdragen.”

Dit is deel 1 uit de serie ‘Vertel uw verhaal’, over hoe mensen overleven in het Nederland van nu

© 28 september 2017


Wilt u op de hoogte blijven?

Close

Like ons dan op Facebook!