Het aantal daklozen in Nederland blijft groeien. De hulp die hen wordt geboden schiet ernstig tekort. 50PLUS pleit voor meer kleinschalige en doelgroepgerichte opvang.

Dakloze Flickr

Het aantal daklozen in Nederland blijft groeien. De afgelopen zeven jaar is het aantal mensen zonder vaste woon – of verblijfplaats verdubbeld tot meer dan 30.000. “In een land als Nederland zou het toch niet mogelijk moeten zijn dat zoveel mensen geen dak boven hun hoofd hebben”, zo stelde Kamerlid Léonie Sazias in het Algemeen Overleg Maatschappelijke Opvang met Staatssecretaris Blokhuis (Volkshuisvesting, Welzijn en Sport).

Niet de juiste hulp

Léonie wees er in haar inbreng op dat het voor daklozen vaak onmogelijk is om de juiste hulp te krijgen, terwijl gemeenten wettelijk verplicht zijn om bij iedereen die aanklopt de hulpvraag te onderzoeken en indien nodig passende ondersteuning te bieden.

Daklozen worden ook bijna niet gewezen op hun recht op cliëntenondersteuning. Bij instanties zoal het Leger des Heils zijn onvoldoende doorstroommogelijkheden. Hierdoor blijven mensen die hulp dringend nodig hebben op straat.

Rol overheid

“Mensen komen door verschillende oorzaken op straat te staan. De overheid is één van de veroorzakers van de problematische schulden van mensen. Als je een verkeersboete van het CJIB niet kan betalen is die na 2 aanmaningen verdubbeld”, zo stelde Léonie.

Uit onderzoek blijkt dat meer dan de helft van alle dak en- thuislozen die in de nacht- of crisis opvang verblijven, al eerder dakloos is geweest.

Léonie: “Sta je eenmaal op straat, door welke omstandigheden dan ook, dan maken gemeenten het bijna onmogelijk om de juiste hulp te krijgen. Daklozen moeten aan een reeks van eisen voldoen om toegelaten te worden bij de maatschappelijke opvang. Zo wordt de helft van de daklozen die geen binding met de regio heeft weggestuurd. Terwijl een gemeente wettelijk verplicht is om bij iedereen die aanklopt de hulpvraag te onderzoeken en indien nodig passende ondersteuning te bieden”.

In de praktijk gebeurt dat al sinds de invoering van de WMO in 2015 nog veel te weinig. “Hoe gaat de staatssecretaris ervoor zorgen dat gemeenten de WMO naar behoren uitvoeren en toegang tot passende hulp wordt gegarandeerd?”, zo wil Léonie van de staatssecretaris weten.

Een ander probleem is dat het voor daklozen vaak erg moeilijk om overzicht te houden van alle instanties en procedures waarmee ze te maken krijgen. Onafhankelijke cliëntenondersteuning is daarbij onmisbaar. Maar in de praktijk blijkt dat gemeenten mensen nauwelijks informeren over de mogelijkheid van cliëntondersteuning.

Onvoldoende doorstroming

Eén van de grootste problemen bij instanties zoals het Leger des Heils is dat er onvoldoende doorstroommogelijkheden zijn. Mensen die niet meer in de opvang thuishoren en in staat zijn hun leven weer op te bouwen, moeten doorstromen naar een goedkope huurwoning. Maar die zijn er niet. Daardoor worden bedden bezet gehouden. Mensen die dringend hulp nodig hebben, staan voor een dichte deur. In het meerjarenprogramma staan stevige ambities als het om wonen gaat, zo constateert Léonie. Ze wil weten wat de staatssecretaris gaat doen om die ambities om te zetten in concrete plannen.

Tenslotte pleitte Léonie ook voor meer kleinschalige en doelgroepgerichte opvang.

Nu leidt het feit dat heel verschillende doelgroepen in dezelfde opvang verblijven vaak tot problemen. “Als een verslaafde in herstel moet samenleven met 40 drugsgebruikers, kun je natuurlijk wel raden wat er gebeurt”.

© 13 juni 2018


Wilt u op de hoogte blijven?

Close

Like ons dan op Facebook!